ابعاد پنهان و پیدای حجاب در زندگی

علیرضا سرگزی در گفتگو با خبرنگار فرهنگی پایگاه خبری تحلیلی «صدای‌ماشکید»، بیان کرد:  برای فهم حجاب باید ابتدا عفاف را شناخت؛ زیرا حجاب بخشی از یک منظومه اخلاقی بزرگ‌تر است. او توضیح می‌دهد که عفاف تنها به لباس مرتبط نیست، بلکه نوعی مدیریت درونی است که انسان را در رفتار، گفتار و نگاه هدایت می‌کند. در این نگاه، پوشش صرفاً نماد بیرونی این حالت درونی است و زمانی معنا می‌یابد که در پیوند با اخلاق و خودکنترلی قرار گیرد.

سرگزی افزود: یکی از سوءبرداشت‌های رایج آن است که حجاب را صرفاً محدودیت ببینیم. این مفهوم در اصل مبتنی بر انتخاب آگاهانه است؛ انتخابی که فرد برای مصون‌ماندن از فشارهای بیرونی، نگاه‌های ناخواسته و نوعی مصرف‌شدن اجتماعی انجام می‌دهد. از این زاویه، حجاب نه حصار بلکه سپر است؛ سپری که آرامش روانی و شان انسانی را تقویت می‌کند و به فرد کمک می‌کند هویت خود را مستقل از نگاه دیگران معنا کند.

کارشناس مذهبی در ادامه تأکید کرد:   حجاب و عفاف اموری یک‌سویه نیستند. جامعه وقتی به تعادل می‌رسد که مردان نیز در نگاه، رفتار و گفتار خود مسئولانه عمل کنند. به گفته او، نخستین قدم عفاف، رعایت حریم‌ها توسط مردان است و سپس پوشش زنان معنا پیدا می‌کند. اگر این دو مکمل در کنار هم دیده نشوند، تصویر نهایی از حجاب ناقص خواهد بود.

وی همچنین با اشاره  به مسئله تنوع فرهنگی تصریح کرد: هر جامعه برای حفظ امنیت روانی و سامان اجتماعی، به چارچوب‌هایی نیاز دارد. این چارچوب‌ها در هر فرهنگ شکل خاصی دارد و در جامعه مذهبی، ریشه در آموزه‌هایی دارد که هدفشان حفاظت از شخصیت انسان است. از نظر او، حتی جوامعی که خود را آزادتر معرفی می‌کنند، قواعد پوششی مخصوص محیط‌های رسمی، کاری و آموزشی دارند؛ بنابراین وجود قاعده به‌خودی‌خود عجیب نیست.

وی ‌در پایان افزود: حجاب انسان را از تقلیل‌یافتن به ظاهر و نگاه‌های ابزاری حفظ می‌کند. حجاب پیامی آرام و مستمر دارد: «ارزش انسان درونی است، نه نمایشی»

انتهای خبر/