تروریسم واقعی؛ کارنامه سیاه آمریکا و اسرائیل

محمد سعید اربابی، در گفتگو با خبرنگار گروه سیاسی پایگاه خبری تحلیلی «صدای‌ماشکید»، با اشاره به جایگاه سپاه پاسداران انقلاب اسلامی به‌عنوان نیروی برخاسته از متن مردم و سد مستحکم در برابر تروریسم سازمان‌یافته، اظهار داشت: سپاه پاسداران انقلاب اسلامی در حالی هدف توهین، تحریف و عملیات روانی دشمنان قرار می‌گیرد که کارنامه واقعی تروریسم در جهان، به‌روشنی به نام دولت‌هایی چون آمریکا و رژیم صهیونیستی ثبت شده است. این وارونه‌نمایی حقیقت، تلاشی آگاهانه برای پنهان‌سازی جنایت‌هایی است که با عدد و رقم، سند و شاهد، در حافظه تاریخی ملت‌ها باقی مانده است.

وی افزود: آمریکا در دهه‌های اخیر، از ویتنام تا عراق و افغانستان، نقش مستقیم در کشتار گسترده غیرنظامیان داشته است. تنها در جنگ عراق، بر اساس برآوردهای مستقل، صدها هزار انسان جان خود را از دست دادند و ساختار یک کشور به‌طور کامل فروپاشید. حمایت مستقیم یا غیرمستقیم واشنگتن از گروه‌های تروریستی و ترور رسمی مقامات نظامی کشورهای مستقل، مصداق روشن تروریسم دولتی است که با معیارهای دوگانه توجیه می‌شود.

اربابی با اشاره به جنایات رژیم صهیونیستی تصریح کرد: رژیم اسرائیل، نمونه عینی یک دولتِ مبتنی بر خشونت سازمان‌یافته است. در غزه، طی حملات گسترده سال‌های اخیر، ده‌ها هزار غیرنظامی به شهادت رسیده‌اند که بخش عمده‌ای از آنان زنان و کودکان هستند. بمباران بیمارستان‌ها، مدارس، مراکز اسکان آوارگان و زیرساخت‌های حیاتی، نه خطای جنگی، بلکه یک راهبرد ثابت برای درهم‌شکستن اراده یک ملت است؛ راهبردی که با حمایت تسلیحاتی و سیاسی آمریکا ادامه پیدا کرده است.

این کارشناس مسائل سیاسی ادامه داد: در این میان، پرسش اساسی متوجه دولت‌های اروپایی است؛ همان‌هایی که مدام از حقوق بشر سخن می‌گویند. چگونه است که در برابر شهادت هزاران کودک فلسطینی، سکوت اختیار می‌کنند یا حتی با فروش سلاح و حمایت سیاسی، به تداوم این جنایات کمک می‌رسانند؟ آیا حقوق بشر، تنها ابزاری برای فشار بر کشورهای مستقل است و شامل ملت مظلوم فلسطین نمی‌شود؟

وی در پایان تأکید کرد: سکوت اروپا در برابر اقدامات تروریستی رژیم صهیونیستی در غزه، نه‌تنها همدستی سیاسی، بلکه مشارکت اخلاقی در این جنایات محسوب می‌شود. امروز افکار عمومی جهان بیدارتر از همیشه است و دیگر این تناقض آشکار میان شعار و عمل غرب، قابل پنهان‌سازی نیست. آنچه باقی می‌ماند، ثبت این حقایق در تاریخ و پاسخ‌گویی کسانی است که در برابر ظلم، آگاهانه سکوت کردند.

انتهای خبر/